Even voorstellen.

Man - 1965 - Gent - ambtenaar - muziek - film - een goed boek - festivals en concerten - politiek

Publiek Geheim - Jeugdprotitutie

"Ik zie het als een overwinning dat dit boekje er komt. Zo kan ik mijn geheim delen zonder mijn identiteit bloot te geven. Ik hoop dat andere jongeren, ouders, scholen maar ook hulpverleners hierdoor de ernst van de situatie inzien en leren wat zij kunnen doen om jeugdprostitutie te voorkomen, te signaleren en te stoppen.’" Zo reageerde een meisje, dat zelf onder dwang in de prostitutie heeft gezeten, op de verhalen in "Publiek Geheim: jeugdprostitutie" Linda Terpstra & Anke van Dijke

Brood

Op woensdag 11 juli 2001, overleed de popmuzikant en kunstenaar Herman Brood. Brood, een van de meest spraakmakende Nederlanders van de laatste dertig jaar, laat een fascinerend en eigenzinnig spoor na.

Fill it with devils and dust .... BRUCE SPRINGSTEEN

Got my finger on the trigger But I don't know who to trust I look into your eyes There's just devils and dust We're a long, long way from home Bob Home's a long, long way from us Feel the dirty winds blowin' Devils and dust I got God on my side I'm just trying to survive But if what you do to survive Kills the things you love Fear is a powerful thing It can turn your heart black you can trust It'll take your God-filled soul Fill it with devils and dust Well I dreamed of you last night In a field of blood and stone Blood began to dry And a smell began to rise Well I dreamed of you last night Mom In a field of mud and bone And your blood began to dry The smell began to rise Got God on our side We're just trying to survive But if what you do to survive Kills the things you love Fear is a powerful thing It'll turn your heart black you can trust It'll take your God-filled soul Fill it with devils and dust It'll take your God-filled soul Fill it with devils and dust Now every woman and every man They wanna take your right to stand Find the love with God wills The faith that He commands I've got my finger on the trigger Tonight faith just ain't enough And I look inside my heart There's just devils and dust But I've got God on my side And I'm just trying to survive But if what you do to survive Kills the things you love Fear is a dangerous thing It'll turn your heart black you can trust It'll take your God-filled soul Fill it with devils and dust It'll take your God-filled soul Fill it with devils and dust

Herman Brusselmans

"Wie nieuw leven schept, spuwt in het aangezicht van de dood."

P.C. HOOFT

Wanneer door 's werelds Licht de blindgeboren jongen Wanneer door 's werelds Licht de blindgeboren jongen Gezicht verkreeg, hij stond verwonderd en bedeesd. Beweging, verwe, stal van plant, van mens, van beest Verbluften zijn gedacht' en liefelijk besprongen. Voorts: sloten, torens, schier ten hemel hoog gesprongen, Het tijd-verdrijf van 's mensen onderwind-al-geest; Maar de zienlijke god, de schone Zonne, meest. Zijn tonge zweeg, 't gemoed dat riep om duizend tongen! Even aleens, mijn Licht, wanneer gij mij verschijnt En dat mijn ziel ontdekt uw ziels sieraden vijndt, Die 't oge mijns gemoeds, dat t'haarwaarts strekt, ontmoeten, Zo zwelt mijn hart van vreugd en van verwond'ring diep En danke jegens u en jegens die u schiep, Totdat het berst en valt gebroken voor uw voeten.

CAPPUCCINO

Cappuccino is een Italiaanse koffiesoort, oorspronkelijk afkomstig uit Wenen, de koffiehoofdstad van Europa. De koffie bestaat uit melkschuim, melk en espresso (sterke koffie). ONWEERSTAANBAAR LEKKER !!!

KEES VAN KOOTEN

Kees van Kooten ('s-Gravenhage 1941), cabaretier en schrijver, vormde vanaf zijn middelbare school met Wim de Bie een hecht duo. Van Kooten schreef teksten voor het Lurelei Cabaret (1965) en maakte samen met De Bie voor de VARA het radioprogramma Uitlaat en de televisieprogramma's Fenklup en Hadimassa. Van Kooten en De Bie zijn beiden vanaf 1972 werkzaam voor de VPRO met programma's als Het Gat van Nederland, Het Simplisties Verbond, Koot en Bie, Keek op de Week, en Krasse knarren. Hun samenwerking van meer dan dertig jaar verbroken. Naast zijn werk voor de media is Van Kooten werkzaam als schrijver van sterk autobiografische verhalen, met een scherpe waarneming van eigentijdse ontwikkelingen op het gebied van zeden en normen. Opvallend zijn de woordscheppingen in zijn werk. Voorbeelden daarvan zijn woorden als ‘Natuurleuk’, Modermisme’, glimliegen’. ’Daarmee bewijst hij een taalvirtuoos te zijn.

HARTSLAGMETER

De hartslagmeter is een onafhankelijk meetapparaat, zodat als je ziek bent geweest of niet fit bent, je op de meter vaak kunt zien dat de hartslag abnormaal hoog is. Als je dit constateert, pas dan je schema aan of ga alleen wandelen. Probeer de hartslagmeter zo te gebruiken dat je hem op den duur niet meer nodig hebt, maar dat jezelf al precies aanvoelt wat voor tempo je loopt en of je wel of niet fit genoeg bent om hard te lopen. Veel mensen met psychische klachten hebben moeite om met hun lichaam de juiste affiniteit te hebben. De hartslagmeter kan hier met sporten een goed hulpmiddel bij zijn. Het is dan ook gelijk een trainingsvorm om de geest en het lichaam weer op één lijn te krijgen.

W.T.Schippers

Geluk is wat je er op een bepaald moment onder verstaat.

Plato

Muziek en ritme vinden hun weg tot in de geheime plaatsen van de ziel.

LOU REED - DIRTY BOULEVARD

Pedro lives out of the wilshire hotel He looks out a window without glass The walls are made of cardboard, newspapers on his feet His father beats him cause hes too tired to beg Hes got 9 brothers and sisters Theyre brought up on their knees Its hard to run when a coat hanger beats you on the thighs Pedro dreams of being older and killing the old man But thats a slim chance hes going to the boulevard Hes going to end up, on the dirty boulevard Hes going out, to the dirty boulevard Hes going down, to the dirty boulevard This room cost 2,000 dollars a month You can believe it man its true Somewhere a landlords laughing till he wets his pants No one here dreams of being a doctor or a lawyer or anything They dream of dealing on the dirty boulevard Give me your hungry, your tired your poor Ill piss on em Thats what the statue of bigotry says Your poor huddled masses, lets club em to death And get it over with and just dump em on the boulevard Get to end up, on the dirty boulevard Going out, to the dirty boulevard Hes going down, on the dirty boulevard Going out Outside its a bright night Theres an opera at lincoln center Movie stars arrive by limousine The klieg lights shoot up over the skyline of manhattan But the lights are out on the mean streets A small kid stands by the lincoln tunnel Hes selling plastic roses for a buck The traffics backed up to 39th street The tv whores are calling the cops out for a suck And back at the wilshire, pedro sits there dreaming Hes found a book on magic in a garbage can He looks at the pictures and stares at the cracked ceiling At the count of 3 he says, I hope I can disappear And fly fly away, from this dirty boulevard I want to fly, from dirty boulevard I want to fly, from dirty boulevard I want to fly-fly-fly-fly, from dirty boulevard I want to fly away I want to fly Fly, fly away I want to fly

The VELVET UNDERGROUND - SUNDAY MORNING

Sunday morning Brings the dawn in It's just a restless feeling by my side Early dawning Sunday morning It's just the wasted years so close behind Watch out the world's behind you There's always someone around you who will call It's nothing at all Sunday morning And I'm falling I've got a feeling I don't want to know Early dawning Sunday morning It's all the streets you crossed, not so long ago Watch out the world's behind you There's always someone around you who will call It's nothing at all Sunday morning Sunday morning

NICO ( van The Velvet Underground)

Het jaren '60 icoon Nico heette officieel Christa Päffgen. Ze werd geboren op 16 oktober 1938 in Keulen en stierf vijftig jaar later op een zomerdag (18/07/'88). Haar carrière kwam van de startblokken in Italië, waar ze in Fellini's La Dolce Vita speelt. Echt geld verdienen deed ze in Parijs als fotomodel. Nadat ze, eenmaal in New York, een rol in Andy Warhols film Chelsea Girl heeft vertolkt, wordt ze de chanteuse van The Velvet Underground, waar ze opvalt door de effen en bezwerende manier waarop ze songs als I'll Be Your Mirror en All Tomorrow's Parties brengt op het album The Velvet Underground And Nico. Ze krijgt er een kleine, maar bijna slaafse schare volgelingen door. Haar soloplaten worden aanvankelijk door John Cale geproduceerd, maar volgens Nico heeft hij zich altijd ten doel gesteld haar geluid kapot te maken en speelde hij te veel de baas over haar. "Hij had een vreemd idee over het verklanken van krankzinnigheid op mijn platen; zijn eigen platen waren altijd veel minder monotoon." Het geluid op de albums is monotoon, maar gotisch en indrukwekkend. Nico begeleidt zichzelf zowel op haar platen als tijdens optredens op een ouderwets harmonium. Haar songs hebben onveranderlijk een psychotisch karakter. Na haar eerste solo-albums woont Nico een aantal jaren in Parijs en maakt geen platen tot in '81 het door Philippe Quilichini geproduceerde Drala of exile verschijnt, waarmee de zangeres zich echter ontevreden toont. Ze maakt de indrukwekkende single Saeta/Vegas, twee nummers, die steevast hoogtepunten zijn bij haar concerten. Zij vestigt zich dan in Engeland en trekt met een wisselende begeleidingsgroep, bestaande uit muzikanten die afkomstig zijn uit Manchesterbands als Blue Orchids en The Invisible Girls door Europa. Veel live-werk verschijnt op cassettes op onafhankelijke labels. Interessant is de 12 inch, die zij maakt onder leiding van Martin Hannett en waarop zij de oude Velvet-classics Femme Fatale en All Tomorrow's Parties opnieuw vertolkt (½ Records). Het meest opvallende aan Camera Obscura is wel het feit dat de plaat geproduceerd is door John Cale, die er ook op te horen is. Nico wordt hierop begeleid door The Faction, bestaande uit toetsenman James Young en drummer Graham Dids (ex-Ludus). Van deze elpee verschijnt het opmerkelijke, op de van Nico bekende vreugdeloze wijze gezongen My Funny Valentine op single. Beyond The Iron Curtain is een live-dubbelelpee. In '86 verschijnt van haar nog de EP 4 From Nico. In Eric Random & The Bedlamites vindt zij een nieuwe devote begeleidingsgroep, waarvan in '87 het mini-album Ismael verschijnt met invloeden vanuit de Arabische muziek. De 'Dark Lady of Rock' geeft het nooit op.

JUNE CARTER CASH

June Carter Cash werd als Valerie June Carter geboren in Maces Springs, Virginia, als de middelste dochter van Ezra "Eck" Carter en Maybelle Carter (Mother Maybelle). In de winter van 1937–1938 trok de familie Carter met June's jongere zusje Anita en oudere zus Helen naar Texas waar de familie tweemaal per dag optrad voor de radiozender XERA (later XERF) in Villa Acuña (nu bekend als Ciudad Acuña, Mexico). Omdat June nog naar school ging deed zij niet mee aan deze eerste optredens. Vanaf 1940 vergezelde June de Carters bij hun optredens. Een optreden in San Antonio werd opgenomen en gedistribueerd naar diverse lokale radiostations aan de grens met Mexico. Junes eerste bijdragen aan de optredens bestond uit het bespelen van de autoharp. Ruim dertig jaar later zou Johnny Cash June vertellen dat hij rond 1940 als kind graag naar de Carters op de radio luisterde, en met name naar June. In maart 1943 stopte de Carter Family met optreden en opnemen. Maybelle, Junes moeder, besloot "Mother Maybelle & the Carter Sisters" op te richten, bestaande uit Maybelle zelf, en haar drie dochters Anita, Helen en June. Dit nieuwe gezelschap kwam voor het eerst op de radio op 1 juni van dat jaar. Eind 1945 werden de dames vergezeld door Doc Allington (Maybelles broer) en Carl McConnell, een neef. De toen zestienjarige June werkte inmiddels ook als "stem" voor het inspreken van reclamespots. Gedurende 1946 trad de groep veel op. June was minder getalenteerd dan haar zussen en moest dus harder werken dan de anderen, maar ze wist dat te compenseren door haar eigen bijzondere komische talent. Haar oom Carl schreef in zijn memoires dat June een "geboren clown" was. Via allerlei omzwervingen (Virginia, Knoxville, Springfield) kwam de familie uiteindelijk in 1950 in Nashville terecht. Hier raakte het gezin bevriend met Hank Williams en Elvis Presley, en leerde June uiteindelijk Johnny Cash kennen. [bewerk] Op eigen benen In het midden van de jaren '50 van de twintigste eeuw verhuisde June naar New York, en studeerde daar aan de Actors Studio. Elia Kazan had haar tijdens een optreden in Tennessee gezien en dichtte haar veel potentie toe. Ze logeerde een tijd bij Kazan en zijn vrouw. In deze periode leerde June onder andere Robert Duvall en James Dean kennen. Junes eerste echtgenoot was de zanger Carl Smith. Hun huwelijk werd gesloten in 1952, ze scheidden in 1957. Hun dochter Rebecca Carlene Smith (bekend als "Carlene Carter") werd geboren in 1955 is een country-zangeres. In 1957 trouwde June met Edwin Nix, een politie-agent, (ze scheidde van hem in 1966). Ook uit dit huwelijk werd een dochter geboren: Rozanna Lea (Rosie), in 1958. Rozanna kwam in 2003 om door een (niet-moedwillige) koolmonoxidevergiftiging. In 1968 trouwde June voor de derde maal, met Johnny Cash. Dit huwelijk hield uiteindelijk 35 jaar stand, totaan haar dood in 2003. Haar man Johnny stierf nog geen drie maanden na haar dood. [bewerk] Met Johnny Cash In 1967 won June samen met haar toekomstige echtgenoot Johnny Cash een Grammy Award in de categorie Best Country & Western Performance, Duet, Trio Or Group (vocal or instrumental) voor het nummer Jackson. In 1970 wonnen ze deze prijs opnieuw, inmiddels als getrouwd paar, voor het nummer If I were a Carpenter. In 1999 won June een Grammy Award voor haar album Press On. Haar laatste album Wildwood Flower werd posthuum uitgebracht en leverde opnieuw twee Grammy's op. June stierf in mei 2003 als gevolg van complicaties door een hartoperatie, twee jaar nadat er bij haar een pacemaker was geplaatst. Ze werd begraven in Hendersonville in Tennessee. [bewerk] Walk the Line In Walk the Line, de autobiografische film over het leven van Johnny Cash wordt de rol van June Carter gespeeld door Reese Witherspoon. Deze film gaat met name over de ontwikkeling van de relatie tussen June en Johnny vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten tot aan het moment dat Johnny June ten huwelijk vraagt. Witherspoon ontving diverse prijzen voor deze rol.

DAVID LYNCH

David Keith Lynch (20 januari 1946 ) is een Amerikaans regisseur. Hij staat bekend als boegbeeld van de Amerikaanse surrealistische cinema. Lynch is vooral beroemd om zijn thrillers waarin hij heftige seks, grof geweld en zwarte humor combineert met stilistische schoonheid en technische perfectie. In bijna al zijn films vervreemdt Lynch alledaagse elementen uit de Amerikaanse cultuur tot vreemde surrealistische objecten. Naast het regisseren van films houdt Lynch zich ook nog eens bezig met talloze andere nevenactiviteiten. Hij is kunstschilder, striptekenaar, meubelontwerper, hoogleraar op de University of Fine Arts en ambassadeur van transcendente meditatie

Filmografie van David Lynch als regisseur

Six Figures Getting Sick (1966) The Alphabet (1968) The Grandmother (1970) The Amputee (1974) Eraserhead (1978) The Elephant Man (1980) Dune (1984) Blue Velvet (1986) The Cowboy and the Frenchman (korte film; 1988) Twin Peaks (tv-reeks) (1990-1991) Wild at Heart (1990) Industrial Symphony No. 1: The Dream of the Broken Hearted (1990) On the Air (tv-reeks) (1992) Hotel Room (tv-reeks) (1993) Twin Peaks: Fire Walk With Me (1992) Lumière:Premonitions Following an Evil Deed (1996) Lost Highway (1997) The Straight Story (1999) Mulholland Drive (2001) Pleasure and Pain (2001), een documentaire over Ben Harper Darkened Room (2002) Rabbits (2002) Inland Empire (2006)

Filmografie van David Lych als acteur

The Amputee (1974) Zelly and Me (1988) als Willie, op wie Isabella Rossellini's personage verliefd is "Twin Peaks" (1990) als Gordon Cole, de baas van agent Cooper Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992) FBI Regional Bureau Chief Gordon Cole Nadja (1994) korte scène als receptionist van het lijkenhuis

24-01-07

Arno - Jus de box

arno_370

Arno,de in Brussel wonende oostendenaar heeft pas een nieuw album uit met als titel "Jus de box". Met deze cd maakte Arno als het ware een samenvatting van diverse stijlen. De "chanteur de charme",blues,rock, het komt allemaal voor op Jus le box voor. De single Mourier à plusieurs is een prima single dat trouwens voorzien is van een leuke videoclip. Arno's vaste begeleiders (Geoffrey Burton, Mirko Banovic en Serge Feys) hier het gezelschap van de uit Triggerfinger bekende Mario Goossens op drums blijk een fantastische begeleidingsband te zijn. Het resultaat is een explosieve rauwe sound. Zeer goed zijn nummers als I'm Not into Hop (een duet met de Franse rapper Faf Larage), From Zero to Hero, en kruising tussen blues en rock,Hit the Night en Miss Amérique.

ARNO-coverLP-CMJN

Arno mijmert verder ook al eens over de dood hier en daar en laat hij zich verder uit over zijn libido. De uitstekende voorgangers "Charles Ernest" en "French Bazaar" waren wel een ander soort platen omdat hier het gevoel van rauwe rock'n roll attitude meer op de voorgrond treedt. De veertiende soloplaat van Arno is ook een beetje een mix van de diverse stijlen die in het verleden al van belang waren. Op "Jus De Box" zingt Arno zowel in het Frans, Engels als in zijn moedertaal, het Oostends ( " Boeket met  pisseblommen" dat ook terug te vinden is op de soundtrack van de film " Ex-drummer" )

De single Mourir à Plusiers wordt nu al enthousiast onthaalt.Arno geeft op vrijdag 26 oktober een optreden in Vorst Nationaal. Het is de eerste keer dat de rocker in deze zaal concerteert. Het gaat om een extra concert naast de twee uitverkochte concerten in de Ancienne Belgique begin juni. Mijn kaartje is reeds besteld want met het voortreffelijke Jus de Box bevestigt hij andermaal zijn status van een der authentiekste artiesten die ons land rijk is. Lang leve Arno !!!

11:09 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Email dit |  Facebook |

05-01-07

Wie is Bart Chabot ?

..... een bijzondere schrijver uit Nederland.
 
%7B8E9E3697-4B68-456B-B2AF-7B8F83D52F95%7D_chabot
 
 

Bart Chabot schrijft poëzie en korte verhalen. Daarnaast schreef hij columns voor Oor en Playboy, ging hij op theatertournee met Remco Campert, Jan Mulder en Maarten Spanjer en trad hij in 1999 op met Jules Deelder en Herman Brood. Hij debuteerde met de poëziebundel 'Als u zó gaat beginnen' in 1979. Zijn eerste proza verscheen in 1988: 'Babylon Hotel'. Chabot was een goede vriend en bewonderaar van Herman Brood en publiceerde de biografieen 'Broodje Gezond', 'Broodje halfom', 'Brood en spelen' en Broodje Spinglevend'. Chabot doet elk jaar mee aan het Nationaal Dictee en onlangs aan het programma " De slimste mens" op één.

 

Herman%20en%20Bart2

 

 

12:31 Gepost door Dirk in Film en televisie | Permalink | Commentaren (1) | Email dit |  Facebook |

binnenkort,de nieuwe ARNO

   Het nieuwe ARNO album  wat op 22 januari 2007 op de markt komt zal luisteren naar de titel : JUS DE BOX    

 

Jus de box

 

MEER INFO OP :

 

www.hintjens.be

12:00 Gepost door Dirk in Film en televisie | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

Dit was 2006

   ----  Persoonlijkheid VAN HET JAAR 2006  ---- 

 

deus3_402

 

   !!!  TOM BARMAN     !!!  

 

11:50 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

Sterke Martin Scorsese

'The Departed' is een fantastische remake van de knappe Hongkong-misdaadthriller 'Infernal Affairs'. De film speelt zich ditmaal af in Boston, waar de politie strijd levert tegen de georganiseerde misdaad. De jonge undercoveragent Billy Costigan infiltreert in het maffiasyndicaat van Costello. Terwijl Billy snel Costello's vertrouwen wint is crimineel Colin Sullivan geïnfiltreerd bij de politie als Costello's informant. Colin bereikt een positie met macht binnen de speciale onderzoekseenheid. Beiden infiltranten worden opgeslokt door hun dubbelleven. Wanneer duidelijk wordt, zowel voor de gangsters als voor de politie dat er een mol in hun midden is, zijn Billy en Colin allebei in levensgevaar. Beiden moeten als eerste achter de identiteit van de andere komen om zichzelf op tijd te redden. Wat volgt is een gevaarlijk kat- en muisspel.

thedeparted_

 


 

 

 

 

 

Martin Scorsese heeft weer ijzersterke troeven in handen. Tegen een achtergrond van opzwepende Stones-muziek en maffe camerabewegingen, die uit de losse pols lijken te komen, gaan bloederige, gewelddadige momenten gepaard met een venijnig gevoel voor humor. Samen met zijn sterrencast weet Scorsese een epische gangsterfilm af te leveren.

10:57 Gepost door Dirk in Film en televisie | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: martin scorsese weer sterk |  Facebook |

CBGB

Enigszins onderbelicht (zeg maar: compleet genegeerd) bleef op dit blog de laatste dagen de sluiting van de roemruchte nachtclub CBGB, de zelfbenoemde ‘ home of underground rock’. The Ramones traden er op, Blondie, Talking Heads. De club had één regel voor optredende bands: alleen maar eigen muziek, geen covers.

cbgb

 

De reden voor mijn stilzwijgen? Was er nog nooit geweest. De reden voor de sluiting? De nu 75-jarige clubeigenaar Hilly Kristal kreeg een conflict met zijn huurder. Die laatste zegt dat er flink wat achterstallige huur is, Kristal zegt nooit over huurverhogingen geïnformeerd te zijn.

Hoe dan ook. 13 Oktober 2006 was de laatste nacht en hoewel gesproken wordt van een ’spoedige heropening’ lijkt dat niet over New York te gaan. Kristal vertrekt naar Las Vegas. Hij heeft alles wat los zat (of los te wrikken was) meegenomen:

„We’re going to take the urinals,” . „I’ll take whatever I can. The movers said, `You ought to take everything, and auction off what you don’t want on eBay.’ Why not? Somebody will.”

10:43 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

Nick Cave en Tom Van Dyck

Tom Van Dyck, prominent lid van de nieuwe generatie teatermakers, is vijfentwintig en groeide op met de muziek van Nick Cave. Niet zo verwonderlijk dus dat hij voor zijn regiedebuut het boek 'And the Ass saw the Angel' (1989) van de Australische zanger-auteur als basis voor zijn teatertekst nam. Lichtvoetigheid en Cave past als een tang op een varken, de zwaarmoedige, donkere sfeer -- gelardeerd met zwarte humor -- werd door Van Dyck echter niet volledig opgeroepen. Vlaamse polders en Australische moerassen liggen nu eenmaal nogal ver uiteen.

nick cave

Tom Van Dyck studeerde af aan het conservatorium en richtte vervolgens mee 'De Roovers' op. Zijn temperament dreef hem verder naar 'De Tijd' waar hij nu -- na enkele opmerkelijke akteerprestaties -- eindelijk de kans krijgt zijn eigen 'tijdskonsept' vorm te geven. Rond zijn vijftiende ontdekte Tom Van Dyck via een vriend 'The Birthday Party', in 1980 opgericht door Nick Cave. De bijnaprofeet brak in 1984, in al zijn illustere zwartheid, door met zijn groep 'The Bad Seeds'. Deze muziek had een enorme impakt op de tienerjaren van de kersverse regisseur, een impakt die hij niet echt probeert te verstoppen in zijn debuut.

Het einde van de wereld is bij Nick Cave nooit echt veraf, zo ook in 'Daar het somtijds logisch is'. Wie Nick Cave kent, weet bovendien dat de hardheid van zijn songteksten er niet om liegen. Ook Tom Van Dyck ziet geen heil in de dingen verhullen. Voeg deze ingrediënten samen, kruid het met wat jeugdige onstuimigheid en je krijgt een brok moeilijk verteerbare zwartheid.
Cave's donkere spel met het meedogenloze van de tijd kent geen grenzen. Tijd heelt geen wonden meer, maar rijt ze bloeddorstig open. Tijd is zelfs geen zekerheid meer, maar zover rekbaar dat een doodstrijd van een paar minuten kan worden gerokken tot er een twee uur durende ruimte voor een boeiende teatervoorstelling ontstaat. De enige zekerheid is het einde ervan, de dood. De doodsklok is dan ook een konstant gegeven in een wereld die rottigheid en schoonheid verenigt. Een gegeven dat Van Dyck gebruikt om zijn interpretatie van Caves verhaal 'And the Ass saw the Angel' kracht bij te zetten.
Michael Dwyer schreef in the Australian Rolling Stone: "Caves extraordinary novel of 1989, 'And the Ass saw the Angel', is bursting with gere of every conceivable derivation from cannibalism to self-mutilation to torture, murder, suicide, amputation and lynching". 'Daar het somtijds logisch is', de hedendaagse bewerking van dit verhaal over frustraties allerhande, over onverhulde kwellingen van geest en lichaam en over de zoektocht naar een uitweg, handelt over een stomme jongen, vastgezogen in herinneringen, en nu ook stilletjesaan opgezogen door de modderpoel waarin hij zelf sprong. De toeschouwer wordt ondergedompeld in die paar oneindig lijkende minuten voor hij helemaal kopje onder gaat.
Het leven van het hoofdpersonage glijdt retrospektief aan zijn ogen voorbij, terwijl hij onverbiddelijk weggezogen wordt in een donkerbruin vermoeden van een nakend einde. Euchrid Eucrow, het hoofdpersonage, over de wereld om hem heen: "Toen ik vier jaar oud was leek mijn geest al op een dorstige spons, waarin ik het goede en slechte rond om mij opzoog." Goed blijft dus aanwezig, dat wel, zelfs een onverbloemde zoektocht ernaar. De ergste kwelling speelt zich echter binnenshuis af. Met zijn vader als ekspert in dierenvallen en zijn moeder als drankorgeldespoot "met hersens die leken op een verdroogde klomp maden", deelde de hemel in die tijd geen wonderen uit. Dit geenzins perspektiefloze gegeven als rode draad doorheen het hele stuk beklijft echter niet zoals men zou verwachten.
Het hoofdpersonage wordt uitgewerkt door drie akteurs (Dirk Buysse, Jobst Schnibbe en Rita Wouters), allen geplukt uit het ensemble van De Tijd, die hun rol niet altijd even overtuigend weten te brengen. Het is natuurlijk een ondankbare taak een tekst uit de grijze sellen van Cave op een natuurlijke wijze over te brengen. Als bovendien een streng in de hand gehouden klimax ontbreekt, wordt het al gauw pompen of verzuipen, zelfs voor talentvolle akteurs. Tom Van Dyck had het zijn kollega's een stuk gemakkelijker kunnen maken. Zijn diachronische werkwijze vergt een dansen-op-de-slappe-koord-prestatie van de akteurs. Ze worden als het ware aan hun lot over gelaten met hun tekst en moeten zelf zorgen voor alle nuances. Als er in de tekst iets ontbrak, dan was het wel nuance. Toegegeven, de poging is meer dan moedig en vaak slagen regisseur en akteurs in hun ambitieus opzet. Kiki Vervloesem werd bijvoorbeeld gevraagd een danselement te ontwikkelen vanuit de idee van de bewegingsloosheid bij het wegzinken. Zij is duidelijk een groot danstalent, en één van de lichtpunten in de voorstelling. Toch valt zelfs hier, indien niet de afwezigheid van enige betrokkenheid met het hele gebeuren, een gebrek aan integratie met het geheel sterk op.
Het gebrek aan een minutieuze spanningsopbouw, aan nuance en aan een voldoende dosis ervaring, wordt echter voor een groot stuk goedgemaakt door de durf en het entoesiasme van de jonge regisseur en zijn team. De muziek, gekomponeerd door Tom Pintens en Tine Reymer van 'Flowers for breakfast' voegt daar een niet te onderschatten element aan toe. Deze jonge rijzende sterren aan het Belgisch rockfirmament weten waar ze mee bezig zijn. Ze tillen het stuk duidelijk naar een hoger plan. Ze weten dus niet alleen het stuk op een intensieve manier overeind te houden, maar brengen ook een mooie hommage aan Nick Cave. Moedig, als je weet dat ze geen enkele poging doen om op hem te lijken, maar alleen de schijnbaar nonchalante inspanning deden zichzelf te blijven. Misschien had Tom Van Dyck dit ook moeten doen.
( Bron:Lien Bielen)

10:32 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

25-12-06

SMILING PEOPLE - MERRY CHRISTMAS

MAY ALL THE JOY YOU GAVE AWAY,

RETURN TO YOU ON CHRISTMAS DAY !!!

ALL I WANT FOR CHRISTMAS ARE SMILING PEOPLE !!!

christmas

MERRY CHRISTMAS

14:28 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

06-11-06

TOM WAITS

works_magim_word_waits

 

 

 

 

 

Tom Waits is een Amerikaans zanger, componist, schrijver en acteur. Hij werd geboren als Thomas Alan Waits op 7 december 1949 in Pomona, Californië. Zijn stem kan omschreven worden als een lage, rauwe, bijna grommende stem, en soms hees fluisterend.

Tom Waits' carrière begon in 1971 toen hij naar Los Angeles verhuisde en een contract kreeg aangeboden door Herb Cohen, de manager van onder anderen Frank Zappa. Na veel afgebroken opnamesessies bracht hij in 1973 zijn eerste album uit, het melancholieke Closing Time. Het album kreeg goede kritieken, maar kreeg pas echt aandacht met het nummer Ol' '55.

Hij is een zanger die uit het nachtclubcircuit komt en op zijn volgende albums is dit ook te merken. Het album The Heart of Saturday Night is half gezongen, half gesproken met een zachte jazzbegeleiding op de achtergrond. Zijn album Nighthawks at the Diner is opgenomen in de studio, maar met een klein publiek om de sfeer van een liveshow na te bootsen. Op het album staan ook lange gesproken stukken zoals hij ook in een echt optreden met het publiek praatte.

1980 was het jaar waarin hij een lange werkrelatie startte met Francis Ford Coppola, die hem vroeg de muziek voor de film One from the Heart te schrijven. Tom speelt ook in sommige van Coppola's films, onder andere The Outsiders, The Cotton Club en Dracula. Hij werkte daarnaast ook met andere regisseurs, zoals Robert Altman. Samen met zijn vrouw schreef Tom Waits de surrealistische concertfilm Big Time. Hij trad hier ook in op.

Nadat hij het Asylum Records-label verliet, werd zijn muziek minder mainstream. Zijn drie albums uit het midden van de jaren tachtig, Swordfishtrombones, Rain Dogs en Frank's Wild Years, hebben alle tot op zekere hoogte een eclectische instrumentatie waarin hij vaak de hoornpartijen uit de soulmuziek samenvoegde met stukken avant-gardepercussie of de distorted gitaarklanken van Marc Ribot. De laatste van deze drie en zijn latere samenwerking met schrijver William S. Burroughs aan The Black Rider demonstreren zijn interesse in het theater, wat tot een enigszins succesvolle acteercarrière en soundtrackwerk heeft geleid.

In de algemene opinie blijft zijn werk toch gekarakteriseerd door zijn rockstem, zijn sterke persoonlijkheid en theatrale aanwezigheid op het podium, en de "late night smoky bars"-humor van zijn teksten ("I'd rather have a full bottle in front of me than a full frontal lobotomy"). Tijdens zijn optredens gebruikt hij vele verschillende vormen. Soms zingt hij door een megafoon, of hij zet op onnavolgbare wijze zijn hoed scheef en gooit wat zaagsel in de lucht.

Waits trad voor het laatst op in de Verenigde Staten in augustus 2006, ter promotie van zijn nieuwe cd "Orphans"

Hoewel zijn liederen door veel beroemde artiesten zoals Bruce Springsteen en Rod Stewart zijn uitgevoerd, blijft Tom Waits een cultartiest, altijd buiten de mainstream.

13:04 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: muziek |  Facebook |

18-10-06

Gouden welp

tomvd

CLIP MET TOM VAN DYCK WINT GOUDEN WELP
­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­
In de Arenbergschouwburg in Antwerpen 
zijn de Gouden Welpen uitgereikt voor 
de beste Belgische reclamespots. De   
prijs voor beste tv-spot ging naar een
filmpje met Tom van Dyck voor het     
weekblad Humo.                        
                                       

 

Het is al de tiende keer dat mensen uit
de reclame- en communicatiewereld de  
prijs uitreiken.                      
                                       
Eregast in Antwerpen was de Britse    
reclamemaker Marc Petersen. Hij won   
eerder dit jaar in Cannes de hoogste  
onderscheiding voor het beste inter-  
nationale reclamefilmpje met een clip 
voor brouwerij Guinness

04:53 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Email dit |  Facebook |

11-10-06

De rookkamer

image5

19:46 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit |  Facebook |

05-10-06

ARNE SIERENS

THEATERMAKER KRIJGT DE HUSTINXPRIJS
­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­

arne_sierens

 

 De Gentse theatermaker Arne Sierens   
krijgt dit jaar de Hustinxprijs, een  
Nederlandse prijs voor toneel- en sce-
narioschrijvers die tweejaarlijks wordt
uitgereikt.  Theatermaker, regisseur en auteur van theaterteksten, operalibretto’s en liederencycli,Arne is het allemaal. Na een opleiding voor regie aan het RITCS te Brussel stichtte hij in 1982 het theatergezelschap De Sluipende Armoede. Voor zijn creatie De soldaat-facteur en Rachel (1986) kreeg hij in 1989 de Prijs van de Vlaamse provincies. In 1990 brak hij door met Mouchette, waarmee hij de prestigieuze Nederlands-Vlaamse Toneelschrijfprijs won. De befaamde Blauwe Maandag Compagnie voerde zijn stuk Boste (1992) op. Hiervoor kreeg hij in 1994 de driejaarlijkse Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor toneelliteratuur. Zijn binding met de mens als kunstenaar werd bekroond met de Louis Paul Boonprijs  in 1998                          
                                        
Sierens krijgt nu de prijs als "erkenning
en hoge waardering voor zijn kwalitei-
ten als dramaschrijver". De prijs gaat
meestal naar Nederlandse dramaschrij- 
vers.Aan de prijs hangt 6000 euro vast.
                                       
Arne Sierens is vooral bekend als     
theaterauteur. Hij maakte stukken als 
"Moeder en kind", "Bernadetje",       
"Allemaal indiaan" en "De broers      
Geboers".

19:05 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit |  Facebook |

02-10-06

LOU REED

Amerikaans zanger en songschrijver

 

But radiation kills both bad and good
it can not differentiate
So to cure you they must kill you
the Sword of Damocles hangs above your head

Now I have seen lots of people die
from car crashes or drugs
Last night on 33rd st.
I saw a kid get hit by a bus
But this drawn out torture over which part of you lives
is very hard to take
To cure you they must kill you
the Sword of Damocles above your head
 
( Lou Reed - Sword of Damocles - uit het album "Magic and Loss" 1992 )
 
Frankfurt1

De Amerikaanse zanger en songschrijver Lou Reed werd geboren in Freeport, Long Island New York, in 1942. Reed was de zoon van een accountant en groeide op Long Island. Hij studeerde literatuur en toneel aan de Syracuse Universiteit. Na zijn studie werkte Lou Reed enige tijd als songwriter voor Pickwick Records in New York.
De eerste bandjes waarin Lou Reed speelde waren Pasha & The Prophets en L.A. & The Eldorados. In 1965 richtte Lou Reed samen met de Engelsman John Cale The Velvet Underground op. De Velvet Underground had weinig commercieel succes, maar groeide wel uit tot één van de invloedrijkste rockbands uit de jaren zestig, mede door het stadsidioom dat door Lou Reed werd ingebracht. Terwijl de hippies zongen over liefde en broederschap schreef Reed nummers als "Heroin", "Sister Ray", "Sweet Jane" en "Venus in furs" waarin de zelfkant van de maatschappij werd beschreven.
Na het uiteenvallen van de Velvet Underground begon Lou Reed een solocarrière. Op de eerste plaat uit 1972 ("Lou Reed") staan stukken, die eerder ook door de Velvet Underground werden gespeeld.
"Transformer" (1972) kwam tot stand in samenwerking met David Bowie en Mick Ronson en bevat het beroemde "Walk on the wild side". Hierdoor werd Reed over de gehele wereld bekend en ontstond ook vraag naar de oude albums van de Velvet Underground. Ook "Perfect Day" werd een wereldhit.
De volgende plaat "Berlin" werd een soort concept-album over een teloorgaande relatie tussen junks. "Berlin" (1973) werd geproduceerd door Bob Ezrin, die in die jaren veel successen boekte met Alice Cooper. De optredens van Lou Reed kregen een steeds theatraler inhoud. Reed bleekte zijn haar, schilderde zijn vingernagels en simuleerde druggebruik op het toneel. In deze periode werd hij begeleid door de topgitaristen Steve Hunter en Dick Wagner. Met deze muzikanten werden ook twee live-albums ("Rock 'n' roll animal" (1974) en "Lou Reed live" (1975)) opgenomen. Naast solowerk bevatten deze albums ook Velvet Underground klassiekers.In 1982 verscheen het verrassend goede "The Blue Mask". Lou Reed had nieuwe, jongere, muzikanten in dienst genomen en legde zich weer toe op het maken van gemakkelijker in het gehoor liggende nummers, waarbij veel aandacht werd besteed aan het gitaarspel. Opvolgers "Legandary Heart" en " New Sensations" waren albums die ik als jonge knaap heb weten uitkomen. Vooral deze laatste gaf mij koude rillingen van genot. Zo'n intensiteit,zo'n mooie woorden,zo aangrijpend en het beste moest ik nog leren kennen.

Lou-Reed6-400

 


"New York" uit 1989 werd zowel een commercieel als een creatief succes. Samen met John Cale maakte Reed een album ter herinnering aan de popart-kunstenaar Andy Warhol ("Songs for Drella"). Onderschat is "Magic and Loss",een ode aan Doc Pomus ( songschrijver voor oa Elvis en bekend meester in het vertalen van Jacques Brel en vriend van Lou). Een ingetogen album waar Lou een dansje met de dood aangaat. Het kreeg destijds overwegend zeer goede kritieken maar een beetje vergeten door het grote publiek. Beetje jammer,eigenlijk.

 
In 1993 vindt de hereniging van de Velvet Underground plaats. De groep toert door Europa en een aantal optredens werden opgenomen en later uitgebracht.
( dvd en cd van hun optreden in de Olympia te Parijs in heden opnieuw verkrijgbaar). Verder bracht Reed in de jaren negentig twee albums uit,nl " Set The Twilight Reeling" en " Ecstacy". Goede platen,zeker genietbaar maar geen meesterwerken. ( althans niet naar de norm Lou Reed).
"The Raven" werd uitgebracht in 2003. Moeilijk geval,hoor,deze cd. Opnieuw een ode en deze keer aan Edgar Allen Poe. " Who I'm I" is een prachtnummer over een Reed die de tekenen des tijd in de spiegel ziet. Verder zijn er gastrollen van David Bowie,zijn vrouw Laurie Anderson,acteurs uit zijn omgeving,enz.Veel experimenteel en literair werk. Gedichten,instrumentale dingen en een wir-war van stijlen. De kritieken waren,op zijn zacht gezegd matig.
De tournee die er opvolgde werd dan wel een hoogtepunt uit zijn carriëre. Zonder drummer maar met cello ( Jane Scarpentoni) en extra zanger ( de goddelijke Antony van " Antony and The Johnsons") ging hij op toenee. Vele songs uit Berlin en The Velvet Underground werden op uitermate sublieme wijze vertolkt.In de Antwerpese Koningin Elizabethzaal krijg ondertekende kippenvel bij " Street Hazle","Sunday morning"," All Tomorrows Parties" ... het resultaat is terug te vinden op " Animal Serenade" die naar mijn mening véél teweing aandacht krijgt,al waren de kritieken in de aard van 5 sterren. Een krant blokletterde " Reed is bezig aan één van zijn beste tournees in 40 jaar". Voila.
Een jaar later ondernam Lou Reed en zijn band opnieuw een tour die hem op Marktrock 2004 bracht. In rockbezetting maar ook aangevuld met de celliste Jane Scarpentoni. Te leuven was Reed goed bij stem en met een steengoede setlist gaf hij een meer dan deugdelijk concert. Nog een jaar later kwam hij enkel met  Mike Rathke (zijn vaste gitarist sinds jaren) Dranouter  aandoen. Een moeilijk concert voor niet ingewijden wegens het uitblijven van bekende nummers. Het was de 11 de keer dat ik een Lou Reed concert bijwoonde. Het was niet zijn beste daar te Dranouter ( dat was Oostende in 2000 - Cursaal).
Dit jaar bracht Lou Reed een fotoalbum uit met als thema " New York",zijn natuurlijke biotoop en tourt hij momenteel in Amerika. Op internet las ik al verschillende dingen betreffende de toekomst van Lou Reed. Hij zou zijn goede vriend Vaclav Havel gevraagd hebben de muziek te schrijven bij een toneelstuk over Havel's leven. We zien wel. Oh ja,drugs ( zeker al lang verleden tijd bij mister Reed),een moeilijk karakter,het zijn dingen die wel eens met in verband gebracht worden met de naam Lou Reed. Sowhat ???  Mythes,hé .... Lou Reed is intens,brilliant door eenvoud en een genre op zichzelf. Niet voor niets valt de naam Velvet Underground bij Tom Barman,Michael Stipe,Bono en andere interessante artiesten die de beste band ooit als hun belangrijkste invloed noemen.
Gezien de dood van de Velvet Underground gitarist Sterling Morrisson in 1995 en de gespannen verhouding John Cale - Lou Reed die zich verhoud als Bush - Osama Bin Laden,zal The Velvet Underground nooit meer samen komen. Maar er zijn hun cd's. Hier tenhuize ondertekende spelen ze nog dikwijls.
Leuven_6

(Leuven - marktrock 2004)

Mijn top 3 kwa platen;
- "New York"
- "The Velvet Underground and Nico"
- "Berlin"

11:49 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Tags: muziek |  Facebook |

01-10-06

Festival

Can you feel it, Its gonna take a revolution now
0110

14:51 Gepost door Dirk in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

27-09-06

Dichters voor Amnesty International

amnestylogo
 

Aftocht

Als de bloedige aftocht van cijfers
het zwijgen oplegt aan letters
telt een generaal zijn medailles
een stad zijn doden

als de bloedige aftocht van cijfers
het zwijgen oplegt aan letters
blijven de straten zonder beeld
en kleurenblind achter

daar, op die plek waar één
gelijk is aan negen en tien
of aan oneindig en niets
telt men medailles met doden

hoe telt men doden als die er niet zijn?

aan de triomfboog hangen de vlaggen
terwijl de tijd ontkent verstrijkend met
de wind waarin die vlaggen wapperen
raakt alles en iedereen
als door smart bewogen
maakt rekenkunde
zich waar door een bloedige leugen

-----------------------------------------
uit: 'Zo'n gelukkige dag',
dichters voor Amnesty International, 2006

 

Amnesty%20International%201978

 

 

18:19 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Tags: gedichten |  Facebook |

24-09-06

NO PARTY

DJU,DJU,DJU ... wegens keelpijn,zweten,een snotneus en nog van die vervelende symtomen kan ik niet naar de party van de Skynetbloggers gaan. Jammer genoeg ...

Smakelijk bij de Mexikaan !!!

 

16:28 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

23-09-06

VOLVER

De Spaanse regisseur Pedro Almodóvar  
heeft van de Internationale Federatie 
van Filmcritici (Fipresci) de prijs   
gekregen voor beste film van het jaar 
voor "Volver".                         
  

                                     
Hij kreeg de prijs donderdagavond bij 
de opening van het filmfestival van San
Sebastian. In "Volver" speelt Penélope
Cruz een vrouw die haar moeder ziet   
terugkeren uit de dood.                
 

                                      
"Volver" kreeg in Cannes de prijs voor
beste scenario. De 6 hoofdrolspeelsters
deelden er de prijs voor beste actrice.
In 1999 kreeg Almodovar de 1e Fipresci-
prijs voor "Todo sobre mi madre"

11:11 Gepost door Dirk in Film en televisie | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Tags: cinema |  Facebook |

20-09-06

RED HOT CHILI PEPPERS ZIJN FAVORIET

MTV heeft de genomineerden bekend-    
gemaakt voor de MTV Europe Music Awards
die op 2 november in de Deense        
hoofdstad Kopenhagen worden uitgereikt.
  

 

                                      
Tot de favorieten behoren de Red Hot  
Chili Peppers (4 nominaties) en Madonna
en Christina Aguilera (elk drie nomina-
ties). Het publiek bepaalt wie wint.  
                                       
Het evenement van de internationale   
muziekzender wordt elk jaar in een    
andere stad gehouden. Het wordt live  
uitgezonden in Europa en de Verenigde 
Staten en vorig jaar werd het bekeken 
door een miljard mensen.

01:38 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (4) | Email dit | Tags: muziek |  Facebook |

18-09-06

JIMI HENDRIX 36 jaar terug overleden

Op 18 september 1970,nu 36 jaar geleden, kwam Jimi Hendrix aan een overdosis pillen te overlijden.

 

Deze legende werd geboren in Seattle als James Marshall Hendrix. Na het overlijden van zijn moeder werd Jimi opgevoed door zijn grootouders. Reeds op vroege leeftijd hield hij zich met muziek bezig. Op school speelde Hendrix in verschillende schoolbandjes. Nadat hij van school was gestuurd, meldde Jimi Hendrix zich bij de 101st US Airborne. Tijdens een mislukte parachutesprong raakte hij ernstig gewond aan zijn rug en enkels. Hendrix werd afgekeurd en moest de militaire dienst verlaten. De Amerikaanse gitarist en zanger wordt als de invloedrijkste gitarist van de jaren zestig beschouwd.

Een grondlegger want hij was de eerste gitarist die feedback en andere geluidseffecten gecontroleerd kon gebruiken. Een belangrijke vernieuwer kwa sound en optredens.
Belangrijke albums van zijn: "Are you experienced" (1967), "Axis: Bold as love" (1968), "Electric Ladyland" (1968), "Band of gypsies" (1970), "Cry of love" (1970), "Rainbow bridge" (1971) en " In the west" (1972).

16:03 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: muziek |  Facebook |

16-09-06

Have a Great Weekend

 

als ik mezelf mag zijn
kies ik voor ja
als jij me niet betuttelt
kies ik voor ja

stop je me in een hokje
kies ik voor nee
wil je me veranderen
kies ik voor nee

vriendschap en liefde
zijn universeel
vriendschap en liefde
is voor altijd

in goede en slechte dagen
met verdriet en vreugde
lachend en huilend
dag en nacht

zo valt er niets te kiezen
zo is het in evenwicht
liefde en vriendschap
een hart reikend unicum

11:59 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Email dit |  Facebook |

THE BEATLES OPNIEUW SAMEN ....

Onmogelijk ? Binnenkort kunnen we de Fab 4 uit Liverpool opnieuw samen bewonderen. Althans op een heel bijzondere manier.
De Britse posterijen brengen in januari zes postzegels uit waarop de hoezen van Beatles-albums staan afgebeeld.
Het gaat om de hoezen van 'With the Beatles', 'Help!', 'Revolver', 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band','Abbey Road' en 'Let it be'. 
 
 
 
 
 
 
 
Hiermee willen de posterijen alles wat groots is aan populaire cultuur eren. 36 Jaar terug gingen de leden uiteen. Op deze manier zijn ze opnieuw samen te zien. De eventuele kopers moeten dus nog even geduld uitoefenen. Vanaf januari 2007 zijn ze verkrijgbaar in Engeland.

00:18 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: muziek, amusement |  Facebook |

14-09-06

PRESS CARTOON BELGIUM Winnaar 2001

Palestijns protest tegen het bezoek van een Israëlisch partijleider aan een van de heiligste plaatsen van de islam in Jeruzalem.

 
Kamagurka
De Financieel Economisch Tijd, 03-10-2003
 
Door het recente gebeuren is deze cartoon eigenlijk opnieuw bijzonder actueel.

08:42 Gepost door Dirk in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: actualiteit, cartoons |  Facebook |

13-09-06

HET IS HIP OM SNOB TE ZIJN


door Vainqueur

 "Hoe word ik hip?"

De Vlaamse jeugd wordt geteisterd door een vreemdsoortige kwaal. Na de aanvankelijke puberale onderverdeling in skater, John, gabber, goth en weet ik wat nog schijnen (na deze toch al vrij zielige segregatie) slechts nog twee types te resteren: de snob, en de "alterno". Ik moet zeggen dat ik de laatste een warmer hart toedraag dan de voorgaande, hoewel dat ook maar afhangt van mijn eigen vooroordelen.

De snob is te herkennen aan zijn houding. Hij loopt steeds fier rechtop, alsof hij iets gepresteerd heeft. Ironie en sarcasme zijn vaak zijn handelsmerk, alsof hij het beter weet. Hij draagt dure kleren van degelijke merken, alsof dat iets betekent. Hij koopt zijn vrienden en verhandelt relaties als aandelen met hier een daar een gevoelige emorock-toets (kwestie van een rijk gevuld liefdesleven te hebben).

Het wapenaarsenaal van de gemiddelde snob bevat wat after-shave, gemillimetreerde baardhaartjes, ambachtelijke schoenen van merk X, een dure GSM waarmee men kan wappen en mensen lastigvallen die er niet om vragen, een dikke portefeuille en enkele slagzinnen die er soms randomly uitgestoten worden, vergezeld van hetzij een glimlach, hetzij een minachtende blik, afhankelijk van tot wie men zich richt. Verder heeft de snob zich geoefend in het afstandelijk dreigend kijken. Alleen de motards en de rasjohns zullen het in dit departement beter doen.

Zijn politieke mening is politiek correct, maar als men dan toch even de tijd neemt om de Hillfigers weg te pellen vindt de Calvin Klein die eronder zit toch maar dat alle Turken en Marokkanen weg moeten, vooral omdat het zo onveilig is, zich niet bewust van het feit dat bourgeois-nitwitten als zijzelf een dergelijke aggressie uitlokken. Soit.

Het doet mij denken aan dinosauriërs: hoe dikker hun schedel was, hoe minder hersenen er onder zaten. In dit licht moet ik denken aan het tragische verhaal van Christophe Heerman, een jongen die hier in de buurt woonde.

Christophe Heerman keek met minachting neer op zijn kruipende medemens. Hij had het gemaakt: vriendin, de goeie vrienden, een niet onaardig uiterlijk, de juiste studiekeuze (want deze jongeman studeerde rechten, jawel). Als hij het allemaal op een rijtje zette - waar hij perfect toe in staat was - had hij een goed leven. Daarom keek hij neer op zijn kruipende medemens.

Verantwoorde muziek. Ingekapseld door gel, conformismen. De merken gingen samen iets gaan drinken. Met stijl. Stijlen vloeien langzaam over in elkaar als golven op een eindeloos uitgestrekte oceaan van egaliteit, die het bergbeekje waaruit zij voortkwam minacht om haar nietigheid, terwijl ze zelf allemaal klonen van elkaar zijn. En er nog trots op zijn ook. Dat terzijde.

Christophe Heerman zag het spijtig genoeg allemaal niet aankomen. Beschermd door de pseudo-skaterbroek, die half over zijn Lacoste-schoenen hing te wapperen in de morgenwind door zijn grote, zelfzekere passen, kwam hij aangestapt. Head up high in zijn groots opgezette kraag stortte hij met ego en al in een put waar onderhoud bezig was. De nietige medemens in een vuile werkoverall zag het niet, te veel bezig met zijn eigen zorgelijke beslommeringen, en schoof het deksel over de rioolput.

Drie dagen later werd Christophe Heerman opgevist bij een opstopping van vuiligheid. Identificatie was niet mogelijk; het signalement van het lijk luidde, van boven naar onder: hoge kraag, duur jasje, Rolex, Calvin Klein, dure broek, schoenen van Lacoste. Maar alles zat wel onder de stront. Aan zijn gebit konden ze hem ook al niet identificeren, want dat was nep. Gelukkig slaagde er een verlichte ziel wel nog in, want ze vonden zijn bankkaart.

Uit plichtsbesef, en om geen al te mal figuur te slaan, gingen zijn vrienden, andere GSMs en andere Lacostes in een ander kleur, naar de begravenis. Daarna koffietafel. Daarna: kraag up high, en verderlopen als een brok zelfbewust stuk ego dat de inhoud heeft van een mooie zeepbel. Niemand kwam daarna ooit nog naar het graf van Christophe Heerman, behalve zijn ouders, als ze tijd hadden. Uit schaamte.

09:32 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: amusement |  Facebook |

12-09-06

Johnny Cash - Precies drie jaar geleden overleden.

 

Johnny Cash (26 februari 1932 – 12 september 2003) was een Amerikaans countryzanger en liedschrijver. Vandaag is het precies drie jaar geleden dat hij het tijdelijk voor het eeuwige verving. Na sleepende ziektes kwam deze man te overlijden. Hij vertolkte tot aan het eind van zijn leven prachtige songs. Veelal slechts gewapend met een gitaar en zijn warme stem. Cash was bij leven reeds een legende. Hij legde drama in zijn werk dat je ook troost gaf. Sinds de dood van zijn vrouw was hij "The Man in Black".

 

Neem nou "On the evening train", een klassieker die gaat over een man en zijn kind dat het verlies van hun vrouw en moeder verwerken. Hoewel de tekst dus niet over Cash en Carter gaat, hoor je wel zijn verdriet in het nummer terugkomen:

"I pray that God will give me courage
To carry on til we meet again
It's hard to know she's gone forever
They're carrying her home on the evening train"

Het kan niet anders of Cash heeft bij dergelijke zinnen zijn overleden vrouw in gedachten. Als luisteraar lopen daardoor de rillingen over je lijf. Hier passen zanger en lied zo onwaarschijnlijk goed bij elkaar.

 

Cash werkte samen met Bob Dylan op diens album " The Freewheeling Bob Dylan" en hun duet "Girl From The North Country" is een meesterwerk. Hij coverde songs van Depeche Mode,U2,Nick Cave en van nog velen van de huidige generatie muzikanten,op zijn eigenzinnige manier. Hij werkte samen met Elvis. Hij werd 71.

 

Miss You,John ...

01:39 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Tags: muziek |  Facebook |

09-09-06

DE GENERATIE NIX EN JOOST ZWAGERMAN

 
 
 
 
 
 
Jonge auteurs die na 1960 werden geboren riepen in de jaren negentig van de twintigste eeuw dat ze tot een nieuwe stroming behoorden: De generatie Nix. De term is ontleend aan de titel van de roman van de Amerikaan Douglas Coupland, Generation X. Gemeenschappelijk kenmerk van deze schrijvers is, dat ze gewoon maar weer verhalen schreven en weinig op hadden met de vaak overgeconstrueerde boeken van de academisten.  Ze hoorden dus eigenlijk 'nergens' bij en waren kinderen van de welvaart, door de oudere generatie beschuldigd van normenloosheid, materialisme en bandeloosheid, uitsluitend geïnteresseerd in sex, drank, drugs en lol.
Tot deze groep behoren schrijvers als Ronald Giphart, Joost Zwagerman en Arnon Grünberg.
By The Way,Joost Zwagerman heeft met "Perfect Day" een zeer mooi boek geschreven en uitgebracht in februari 2006. Zijn liefde voor pop en rock druipt eraf en wat een mooie taal,hoe swingend is het geschreven. Ik ben niet alleen met deze gedachte ...
"Perfect Day" lovend onthaald in de pers.
Nu al tweede druk!
 
 

'Weinig mensen kunnen zo gepassioneerd over popmuziek vertellen als Joost Zwagerman. Perfect Day is een bundel van de meest behendige taalcoureur van Nederland.' – De Morgen
'In Perfect Day licht Joost Zwagerman de popgeschiedenis door. Met vlijmscherpe analyses fileert hij stromingen, duidt de impact van popiconen. Van punk tot Prince, van Dylan tot dEUS.' – Gazet van Antwerpen
‘Stuk voor stuk erg mooie essays over popmuziek.’
–Intermediar
‘Een boek dat een helder en scherp beeld geeft van popmuziek en waarom we er naar zouden moeten blijven luisteren. – 8 Weekly
‘Perfect Day laat zich lezen als een even erudiet als toegankelijk geschreven overzicht van de popgeschiedenis van 1977 tot 2006.’
– OOR
‘Zwagerman vat zijn taak als popchroniqueur niet lichtvaardig op. (..) Doorwrochte stukken zijn het resultaat.’
– NRC Handelsblad
‘Goed doortimmerd, knappe stukken (..) die het verdienen om bewaard te worden.’
– de Volkskrant.
‘Krachtige pop-portretten, in éen woord: prachtig.’
–GPD Dagbladen.
 

Op 17 september 2006 zal Zwagerman optreden op het Zuiderzinnen Festival te Antwerpen.

(Joost Zwagerman - Ellen Ten Damme)

15:50 Gepost door Dirk in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Tags: boeken, muziek |  Facebook |

Over de burgemeester van Antwerpen.

 

Toen ik nog even de website van de VRT-nieuwsdienst doornam kwam ik een opvallend item tegen. De burgemeester van Antwerpen gaat de verkiezingsstrijd aan op een wel heel bijzondere manier. De bekende Patrick Janssens begint vandaag aan zijn verkiezingscampagne. Op zich is dat niets bijzonder ware het niet dat heel wat bekende Antwerpenaren zich lieten portreteren om Janssens te steunen. In het straatbeeld zullen zwart-wit portretten te zien zijn van oa,Andrea Croonenberghs, Erik Van Looy,Terry Van Ginderen , Geena Lisa, Gaston Berghmans, Jan Decleir, Carl Huybrechts, La Esterella,Stany Crets en Peter Van den Begin. Het zou over,maar liefst 52 portretten gaan die de inwoners van "'t stad" binnenkort ook in hun brievenbus mogen verwachten. Althans één van de 52. De bedoeling is dat deze kunnen gebruikt worden om voor ramen en deuren te worden opgehangen als teken van steun voor Patrick Janssens. Fotograaf van dienst was Herman Selleslags,bekend van Humo. Ook bekend van Humo is Guy Mortier. Hij was het die de fototentoonstelling opende in "De Groote Witte Arend" in de Reyndersstraat te Antwerpen op zijn typische ludieke manier. De VRT-website vermelde twee onliners van Mortier;"Sinds Patrick Janssens burgemeester is, is de stad grondig veranderd: Marokkanen dat hier rondlopen!" en "we moeten ophouden met Vlaams Belang-stemmers te vergelijken met mestkevers. Dat verdienen die beestjes niet." Of elke Antwerpenaar deze onliners leuk vinden is natuurlijk dé vraag. Eerder ( vrijdag 8 sept.) zag ik het VTM journaal. Opiniepeilingen spreken over wist voor het Vlaams Belang. Zij het wel bescheiden maar dat brengt de partij van Filip Dewinter op iets meer dan 34 procent. Ook een forse vooruitgang wordt er verwacht van de CD&V en opvallend als een baksteen naar beneden zou de VLD zijn.

Stel dat er vandaag verkiezingen zouden zijn, dan zouden de meeste Antwerpenaren het liefst Patrick Janssens opnieuw burgemeester zien worden. Filip Dewinter staat op twee. Een bijzonder fenomeen,die Janssens. Hij zou erin slagen om kiezers te winnen uit andersdenkende strekkingen. Dus buiten de socialistische sfeer is Janssens ook bijzonder populair. Dit is wel in schril contrast met Dhr Dewinter die enkel aanhangers of sympatisanten van zijn eigen partij aantrekt. "If you don't know where to go, it doesn't matter how you get there" zou volgens het curriculum vitae van Janssens, dat ik op vacature.com kon lezen,zijn levensmotto zijn. Na 8 oktober 2006 weten we het of de ruk naar rechts al dan niet verder gaat ....

 

02:44 Gepost door Dirk in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: actualiteit |  Facebook |

08-09-06

Hoe zou het zijn met Marc Didden ?

Marc Didden is naar mijn menig een onderschat filmmaker. De limburger,die op zijn tweede met zijn ouders naar Brussel verhuisde,studeerde Dramaturgie en Regie aan het overbekende RITCS. Nadien werkte hij een tijdje als freelancer bij onder meer Oor ( Nederlands muziekblad) maar werd pas bekend door zijn bijdragen in Humo als expert in muziek.
Marc Didden publiceerde eveneens twee bundels persinterviews, "Enkele interviews" en "May I quest you an askion?", een novelle, "Liefde is doof", een stadsimpressie, "Een passie voor Antwerpen", en enkele scenario's. Sinds een aantal jaren is Didden docent "Scenario en Regie" aan de filmafdeling van de Hogeschool Sint-Lukas te Schaarbeek, waar hij in de Academische Raad zetelt. Daarnaast is hij lid van de raden van bestuur van het "Koninklijk Belgisch Filmarchief", de Gilde der Belgische Regisseurs en Het Paleis voor Schone Kunsten. Bij de Beursschouwburg is hij voorzitter van de raad van bestuur.
Dit alles staat te lezen bij het cv op wikipedia. Hier in huis ben ik de trotse bezitter van een, weleenswaar vergeeld, exemplaar van " Enkele interviews". Grootheden uit de rock zoals Bob Marley,Tom Waits,Sting,de jonge Bruce Springsteen en Ry Cooder passeren de revue. Great Stuff !!!
 
Tussen 1983 en 1992 maakte hij vier films naar eigen scenario's: Brussels by night, Istanbul, Sailors don't cry en Mannen maken plannen. Brussels By Night behoort volgens mezelf bij één der beste film uit eigen land ooit. Istanbul was minder maar toch wel een goede film en Sailors don't cry vind ik de meest onderschatte film van eigen bodem. Mannen maken plannen heb ik nog nooit gezien. Samen met regisseur Dominique Deruddere werkte Didden mee aan de films "Crazy love" en "Hombres Complicados". Tal van deze films vielen zowel in binnen- als buitenland in de prijzen. Op televisie zag ik de film "Bruxelles mon amour". Deze productie uit 2000 is eigenlijk een drieluik van kortfilms. Het laatste "Cheb" is naar senario en regie van Marc Didden met Josse De Pauw die schitterd als priester. Prachig en aangrijpend vond ik dat.
Hoe is het vandaag met Marc Didden? Samen met acteur Josse De Pauw maakte hij eerder dit jaar een toneelstuk. Ze betrokken ook muzikant Roland bij hun productie rond Amerikaanse beat-schrijvers als Jack Kerouac, Allen Ginsberg en William S. Burroughs. "Beats" ging in februari 2006 in première. Het was een van de nieuwe producties van het nieuwe seizoen van het Antwerpse Toneelhuis. Dat had voor één seizoen Josse De Pauw als artistiek leider. Marc Didden bereidt op dit ogenblik zijn vijfde langspeelfilm voor, en werkt opnieuw samen met Dominique Deruddere aan de voorbereiding van een biografische film over het leven en werk van Jacques Brel. Ik ben alvast benieuwd.
 

12:11 Gepost door Dirk in Film en televisie | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: film en televisie, cinema |  Facebook |

05-09-06

STADE DU CROSSING

Stade du Crossing het stadion van de voormalige voetbalploeg "Crossing Schaarbeek" is,jammer genoeg,vergane glorie. In de jaren zestig van de vorige eeuw speelde de ploeg vier seizoenen in de hoogste divisie en in 1984 trad Bob Dylan op in het stadion. Maar vandaag ligt het er verloederd bij.

Stukken van het dak van de tribunes vallen soms letterlijk naar beneden. Geloof het of niet maar vandaag wordt er nog steeds gevoetbalt. Dat er daar nog gevoetbalt mag worden en dat er iemand nog in de buurt van het stadion mag komen is dan ook een wonder. Bij een eventuele brand is er zelfs geen nooduitgang !!!

Het stadion van Crossing Schaarbeek ligt aan het mooie Josaphatpark, en is 90 jaar oud. Sindsdien is er niets aan veranderd, met als gevolg dat alle tribunes stokoud zijn. Drie van de vier tribunes staan op instorten en mogen niet meer gebruikt worden, maar het is en blijft een uniek mooi stadion. Alleen al de gevel is uniek, maar ook het stadion zelf is enorm mooi. De in de late jaren zeventig reclameschilderingen zijn er ook nog zij het wat afgewassen en vergeeld door regen en zon. Sinds Crossing weggegaan is uit Brussel wordt het Crossingstadion door de gemeente verhuurd aan allochtone clubs die de migrantenjongeren van de straat moeten houden. Zo spelen er Spaanse, Albanese, Portugese en Marokkaanse clubs in het stadion. Het is de vaste thuishaven van FC Kosova (albanese club) en RC Schaarbeek (Marokkaanse club) die beiden in provinciale spelen. Tot midden de jaren ’70 beleefde Crossing Schaarbeek dus gouden tijden in het voetbalstadion van het Josaphatpark. Daarna ging het bergaf: Crossing Schaarbeek zakte weg, verdween van het toneel, de gemeente zelf verloederde gedurende jaren en het stadion brokkelde letterlijk en figuurlijk af.

 

LEVENSGEVAARLIJK " Ouders klagen verkrotte toestand voetbalstadion aan " blokletterde een krant onlangs. Ze keken toe hoe hun zoontje er een wedstrijd speelde tegen Racing Schaarbeek en waren blij er heelhuids van af te komen. ,,Zo'n stadion moet meteen sluiten, want het is levensgevaarlijk.''  aldus de vader. Het Crossingstadion zou gerenoveerd worden, maar wanneer is nog altijd een groot vraagteken. Hoe is het mogelijk dat er ondertussen in gespeeld kan worden? We zijn al veel gewoon maar dit overtreft alles.

 

Tot op heden is er betreffende het stadion heel wat politiek getouwtrek geweest. De regering besliste onlangs om het Josaphatpark onder handen te nemen en op te frissen. Ze kan hiervoor rekenen op federale steun. Voor het stadion bestaan er tot op heden geen concrete plannen. Het blijkft bij woorden en de toestand verbeterde er niet op. Het Josaphatpark is beschermd. Dit houdt in dat ook alle gebouwen die er staan onder die bescherming vallen. Elke wijziging aan het stadium moet gepaard gaan met een erfgoedbesluit van de Regering. Het stadium zelf is niet beschermd, al weet men mij te zeggen dat eigenlijk enkel één tribune, de tribune die parallel loopt met de Louis Bertrandlaan een bescherming door de Koninklijke Commissie van Landschappen en Monumenten zou verdienen, omwille van de bijzondere portiek in “voorgespannen beton”. In ieder geval, wat ook deze beperkte beperkingen zijn (noodzakelijk erfgoedbesluit en eventuele bewaring van één van de vier tribunes), het is duidelijk niet bij monumenten en landschappen dat het dossier vast zit.  Waar dan wel ???

 

Uit pure nostalgie ga ik ongeveer één keer per jaar nog eens naar de plek waar ik Bob Dylan ooit zag optreden voor het eerst. Het stadion is nu omringt met metershoog onkruid en een labiele omheining. De grasmat is van erbarmelijke kwaliteit en grote zeilen liggen op de zitjes. Soms zijn de spots aan en zag ik dat er een ploeg trainde en af en toe zijn er zelfs wedstrijden. Buitenlanders van de wat oudere generatie begrijpen niet wat er met één der mooiste voetbalstadions ooit is gebeurd. Zelfs op engelse wedsites wordt schande gesproken. Een nederlander uitte zijn ongenoegen ... ik zag het na heel wat gegoogel. Met de gemeenteraadsverkiezingen in zicht smeek ik; HERSTEL deze mooie plek en breek het aub niet af. Verder is het Josaphatpark een prachtige plek te Schaarbeek. Nu nog het stadion. Er zijn (alweer) plannen ...

Mijn info : formun.fok.nl - website van Sven Gatz /Vlaams en Brussels Volksvertegenwoordiger VLD - Het Nieuwsblad - brusselnieuws.be - bxlboys - brussel.blogt - ik,die er soms kom

22:27 Gepost door Dirk in monumenten | Permalink | Commentaren (9) | Email dit | Tags: monumenten, sport |  Facebook |

04-09-06

"Komma" gezien en goed bevonden.

Zaterdag ging ik naar cinema Cartoons te Antwerpen. In deze kleine maar super-gezellige zaaltjes draaide men daar de fim "Komma" met Arno in de hoofdrol. Arno zelf wil zeker geen acteur genoemd worden, maar "Komma" is niet de eerste film waarin hij meedoet. Zo kon je hem al zien in het barslechte "Skin" uit 1986 van Guido Henderickx, "Camping Cosmos" uit 1996  van Jan Bucquoy en  een jaar later in "Alors voilà" (uit 1997 dus) van Michel Picoli. Van te voren las ik op internet wat kritieken en die gingen van zeer middelmatig tot slecht. Dit wat betreft zijn nieuwe bijdrage aan de film,"Komma" .

De Brusselse cineaste Martine Doyen drong bij Arno aan om de hoofdrol te vertolken. Na enkele kortfilms is "Komma" haar debuut als langspeelfilm. De prent kende al een eerste gloriemoment door geselecteerd te worden voor de "Semaine de la Critique" op het filmfestival van Cannes. Dus daar in de prijzen vallen en hier door de pers verworpen als saai en pretentieus. Over contradicties gesproken.

Goed,het verhaal dan maar. Een man ( Peter De Wit - Arno,dus) ontwaakt in een mortuarium overmeestert,een niet al te snuggere,nachtwaker en hij steelt van een ander lijk uit dat mortuarium zijn portefeuille en identiteit. Met een pak poen trekt hij het chique nachtleven van Brussel in. Op een gegeven moment ontmoet hij een kunstenares met geheugenverlies in de Ravensteingalerij. Ze trekken samen op en beleven dolle en stapelgekke momenten die hen uiteindelijk in Beieren brengen.
Wat ik nu van deze film vind ? Kwa beeld en close-up's is dat ronduit prachtig. ( Hoe,bijvoorbeeld,de Ravensteingalerij in beeld is gebracht ... WAUW !! ). De film is traag en dat bracht met zich mee dat een 10 tal mensen de zal verlieten na een half uur. Nu,als David Lynch-fan kan mij dat zeker niet schelen. Bezoekers zijn nu eenmaal erg snele amerikaanse dingen gewoon ook,hé. De acteurprestaties mogen er wezen. Arno is ronduit goed gecast en Valérie Lemaître ( Lucie,de kunstenares) schittert. Hier en daar komt wel wat overacting om de hoek kijken. Er komen dan ook heel wat weirdos voorbij in deze film. Tragisch maar ook wel komisch op heel wat momenten.
Humo,dat wel vrij positief is over de film,vermelde dat de film halverwege aan spankracht verliest. Jammer genoeg is dat ook waar. In hetzelfde genre is "Brussels By Night" van Marc Didden een veel betere film. Toch verdient deze film beter dan de vrij negatieve kritieken op sommige websites. Conclusie; 't was zeker geen tijd- of geldverspilling maar de muziek van Arno is stukken beter en kwa film van het jaar denk ik aan andere dingen.
Arno wil geen acteur genoemd worden en daar heeft hij groot gelijk in,al is zijn rol in "Komma"  hem op het lijf geschreven.
Voila ... dat was het dan,een goede film maar geen meesterwerk.
 

13:02 Gepost door Dirk in Film en televisie | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: cinema |  Facebook |

03-09-06

MODERN TIMES

Dagelijks worden er ons vrachtladingen nieuwe releases aangeboden vanuit de muziekindustrie. Overaanbod genoeg van de nieuwste hype,de zoveelste Coldplay of Radiohead clone en andere "belangrijke" bands.
Een nieuw album,van groep x,y of z,is dan ook geen wereldschokkend nieuws. Tenzij het over Tom Waits,Lou Reed,Nick Cave of deze meneer hier gaat ...
 
 

"Bob Dylan heeft met 'Modern Times' een absoluut meesterwerk afgeleverd"

Althans,zo werd het ons meerdere weken voor de verschijningsdatum al voorgehouden door diverse bladen en nu is het zover. De cd ligt gewoon in de winkel. Ook Humo gaf  "Modern Times"  vier sterren. Na "Love and Theft" en "Time Out of Mind" ben ik dan meer dan ooit geneigt dat te geloven. Bob's twee vorige platen waren simpelweg te catalogiseren bij de man's beste werken.
Of ik hem gewonnen heb weet ik niet. Jawel,ik deed mee met een prijskamp. Anders ....
gewoon naar de platenzaak eens gaan,denk ik.
 

20:45 Gepost door Dirk in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: muziek |  Facebook |

1 2 Volgende